Czym jest osteopatia?

Osteopatia została wynaleziona przez amerykanina Andrew Taylor Still'a, który był lekarzem. Choć poziom szkolnictwa był bardzo prymitywny, Still był bardzodokładnym obserwatorem przyrody w tym czasie i uzyskał unikalną wiedzę z zakresu anatomii funkcjonalnej.

Still odgrywał aktywną rolę militarną i polityczną w wojnie secesyjnej po stronie przeciwników niewolnictwa. Jego los obrał decydujący zwrot w 1864 roku, po powrocie z wojny. Trójka z jego dzieci zmarła w ciągu kilku dni, w czasie epidemii zapalenia opon mózgowych. Krótko po tym, czwarte dziecko zmarło na zapalenie płuc, choć miało konsultacje u najlepszych lekarzy i kaznodziejów w okolicy. Still był tak rozczarowany, że porzucił medycynę konwencjonalną i wszystkie instytucje religijne, w próbie znalezienia lepszej formy medycyny.

Wynikiem długich i intensywnych poszukiwań Still'a było odkrycie nowej filozofii medycznej - osteopatii, której datę powstania ustalono na 22 czerwca 1874. Still uważał kręgosłup za centrum zaopatrzenia obwodowego i dlatego szukał przesunięcia trzonów kręgowych jako przyczyny większości chorób, w tym wewnętrznych. Przypuszczał, że nieprawidłowe położenie trzonów kręgów wpływało hamująco na funkcję otaczających nerwów oraz naczyń i próbował przywrócić im odpowiednią pozycję łagodnymi manipulacjami. Manipulacja kości (z greckiego: osteon) miała znormalizować dostawę związków odżywczych i usunąć zalegające metabolity. Wtedy mechanizm regeneracji miał być ponownie aktywizowany, czego efektem było zmniejszenie stanu chorobowego (z greckiego: pathos). Still uważał, że leczenie lekami jest dowodem braku zaufania siłom natury i kategorycznie odrzucił tę formę leczenia, podobnie jak pochopnie wykonywane operacje. Według Still'a osteopata był po prostu mechanikiem o kompleksowym podejściu, a "doskonałe stworzenie" było uzdrowicielem. W konsekwencji, osteopata nie był bezpośrednio odpowiedzialny za leczenie, ale był po prostu pośrednikiem między pacjentem a swobodnie działającą "kreacją".

W połowie lat 70tych XIX wieku w Kirksville (Missouri), Still w końcu uzyskał uznanie na jakie zasługiwał ze względu na niezwykłą zręczność, ogromną wiedzę, zawziętość i ambicję. Ogromny sukces jego leczenia i wyjątkową łatwość w posługiwaniu się wiedzą ogólną do rozpoznania wzajemnych powiązań funkcjonalnych, przyczynily sie do powstania reputacji "cudownego uzdrowiciela", która rozprzestrzeniła się bardzo szybko. Zachęcony przez swoich pacjentów, a nawet niektórych lekarzy, w wieku 64 lat założył pierwszą szkołę osteopatii w świecie - American School of osteopatii (ASO). W Kirksville, w 1892 roku osteopatia zaczęła triumfalny marsz.

W 1910 roku, American Medical Association rozpoczęła dochodzenie wśród wszystkich medycznych centrów szkoleniowych w Ameryce. Miało to zagwarantować dalsze wsparcie finansowe tylko dla tych, które spełniły określone kryteria oceny. Standardy uczelni medycznych - w tym farmacji i farmakologii - zostały wykorzystane jako podstawowy odnośnik. Tak zwany raport Flexner'a spowodował, iż prawie wszystkie uczelnie osteopatii odsunęły się od oryginalnej koncepcji Still'a, aby zapewnić sobie gospodarcze przetrwanie. Dlatego większość osteopatów w USA traktuje obecnie techniki manualne jako mało istotne. Osteopatii dryfowała coraz bardziej w kierunku medycyny allopatycznej.

W przeciwieństwie do USA nawet wysoko wykwalifikowanym osteopatom, takim jak Littlejohn w Anglii lub Gény we Francji, nie wolno było wykonywać operacji, przepisać leków lub pomagać przy porodzie. To nieuchronnie prowadziło, że osteopatia rozwijała się w dwóch kierunkach. Podczas gdy "niemedycznie" wykwalifikowani osteopaci w Europie zostali zmuszeni do skoncentrowania się na doskonaleniu technik manualnych, osteopaci w Ameryce podjęli badania naukowe w szerokim zakresie, w szczególności dotyczące zwiększenie precyzji metod chirurgicznych. O ile początki technik trzewnych są "opracowane" Europie, o tyle minimalnie inwazyjne techniki oraz techniki chirurgiczne i neurofizjologiczne są wynikiem amerykańskich inicjatyw. Mimo to tradycyjne holistyczne podejście wg Still'a z centralnym pojęciem trzech filarów osteopatii - strukturalnym, wisceralnym i kranio-sakralnym stanowi symbiozę tych dwóch kierunków. Sytuacja stała się jeszcze bardziej skomplikowana, gdy europejscy lekarze zaczęli dowolnie mieszać manualne elementy terapeutyczne, chiropraktykę umniejszając ich złożoności, aby uczynić je bardziej nadającymi się do ich codziennej pracy. Osteopata jako pośrednik został zastąpiony przez miejscowego manipulatora, pracującego w jednowymiarowy sposób, zmierzający do przywrócenia starej hierarchii, w której terapeuta był po prostu "parą rąk". W kontekście historycznym kłótnia między lekarzami i nie-lekarzami sprowadziła osteopatiię do miana zabawki między poszczególnymi grupami nacisku. Pojednanie może wydawać się utopijne w tej chwili, ale to jedyny sposób by w pełni wykorzystać potencjał osteopatii w konkretnym celu - dla dobra pacjenta.